چنان مستم چنان مستم من در زمان حاضرکه از چنبر برون جستم من امروز / مولوی کویر بغض‌هایم پر ترک بودچو خاک خیس نشکستم من در زمان حاضر نگاه بی‌دلیلِ تازه‌اش را حیاچشمِ دهه‌ی شصتم من در روز جاری نمی‌آیم برون از صحن چشمش به ایوان لبش بستم من در روز جاری به سر بردم غم دور و درازش خُمِ بی‌دست و پا مستم من د...

خشکلات بر وزن مشکلاتقصیدهی «شَوَدیه» خشتمان خوش بود خوشتر میشودریشِ مشکی زود مرمر میشود چاه اگر بیند کنارش یوسفینه زلیخا، که پیمبر میشود گر چه در دریای نورش غرقهایمشیخ ما هی سای

xa0xa0پرندهی سنگینیستروی شانههای بینفَسامxa0تازه اول راهتازه اولِ قفسامxa0از دفترxa0گذرانههاxa0xa0xa0

معاشران گره از زلف یار باز کنیدشبی خوش است بدین قصهاش دراز کنیدxa0دربارهی مصراع دوم این بیت و معنای آن بحثها کردهاند.دکتر شمیسا این خوانش را درست میدانند:شبی خوش است بدین، قصهاش دراز کنیدبدین: بدی

xa0آبادی,اممدیونِ برکهییدر ظهرِ بیابانxa0

xa0xa0از همینجا سینه مبهم میزند خیمه حالا در محرم میزندxa0خوب میدانسته لابد غنچهییگردناش پیداست... محکم میزندxa0تا مبادا کار راحت بگذردسنگ و چوب آورده با هم میزندxa0دیده جای سالمی در کار نیستبا زباناش

xa0xa0آينهی آفتاب, دست شما بودالعطشِ آبِ آب دست شما بودxa0زمزمهی تيرها و چكچكهی مشك...زمزم در خون خضاب دست شما بودxa0زودترین پنجره به ساحت خورشیدنورترین ماهتاب دست شما بودxa0آيهی خونین فضل و سورهی غيرتحكمت

xa015 فروردین سالروز درگذشت پروین اعتصامیxa0اینکه خاک سیهش بالینستاختر* چرخ ادب پروینستxa0گر چه جز تلخی از ایام ندیدهرچهخواهی سخنش شیرینستxa0صاحب آنهمه گفتار امروزسائل فاتحه و یاسینستxa0دوستان به که ز و

xa0آنی كه غزل فاشترين رازِ دلم بوداین رِنگ فروریخته نه زیر و نه بم بودxa0از آینه انگار «تراویدنِ مهتاب» ضحاکترین لکنتِ اندیشهی جم بودxa0سرراست بگو حکمتِ مردودیِ سهرابکاوسکُشِ قصهی تهمینهگیام بود xa0خور

xa0xa0«آب روشن که روان بود درین سبزچمنخشک چون آینه از حیرت جولان تو شد»صائب تبریزیxa0میگوید: تو که به حرکت در آمدی، آب روان از تعجب (یا ترس) خشکاش زد.به قول بیهقی: به دست و پای بمُرد.متن پنهان این بیت شای

xa0 عمارت پدرم مانده از عمارتِ پدرم طرف یورد شمالیاش: تالار طرف یورد جنوبیاش: سَردر. xa0 طرف بیرون آن: طویلهسرا، جغد را اندر آن قرار اکنون، تختهای بر درش، به معنی، در. xa0 در گشاده است و خانهاش تاریک گ

xa0 مجنون عشق را دگر امروز حالت است کهاسلام دینِ لیلی و دیگر ضلالت است xa0 فرهاد را از آن چه که شیرین تُرُش کند؟ این را شکیب نیست گر آن را ملالت است xa0 عَذرا که نانوشته بخواند حدیث عشق داند که آب دیدهی و

xa0 آن یکی دائم ز بیخویشیّ خویش ناله میکردی ز درویشیّ خویش xa0 گفتش ابرهیم ادهم ای پسر فقر را ارزان خریدستی مگر xa0 مرد گفتش کاین سخن ناید به کار کس خَرَد درویشی؟! آخر شرمدار! xa0 گفت من باری بهجان بگزیده

خسرو پرویز هنگام میگساری، جامی به دست میگیرد که روی آن یادی از «بهرام چوبینه» است (بهرام سردارِ خسرو بود؛ بعدها بر او شورید و او را شکست داد و مدتی هم تاج بر سر گذاشت... سرانجام خسرو با کمک امپراطور

xa0 چون که با حضرت معشوق xa0سر و کارش افتاد بلند شد بگوید به هر حال به ما ربطی ندارد این همه حرف اضافه از باب اشتغالست یا زنگ تفریح فقط در نسخهبدلِ لمعه لقمه ذکر شده باشد یا نه ما سهوجبونیم در سهوجب

xa0شعر یا نثر؟ *این یک حقیقت ساده است که امروزه اکثر بلکه همهی تعاریف و برداشتهایی که از مفاهیم و معقولات هنری و فلسفی و غیره داریم تغییر کرده است: مفهوم زندگی، علم، عالم، حکومت، معنی، مردم، شعر، شاعر

xa0«در این لحظهی تاریخی، ما نیازمند جانب خردگرای این فرهنگ هستیم، چون ساحتِ عاطفی و احساسیِ فرهنگِ ما به حد اشباع رسیده است و از در و دیوار هم عاطفه و احساس تبلیغ میشود و بیگانگان نیز منافع خود را در

ما وارثان وحی و تنزیلیمعاشق ترین مردان این ایلیممردم تمام از نسل قابیلندما چند تا ، فرزند هابیلیمآن دیگران ناز و ادا دارندما بی قر و اطوار و قنبیلیمدر بین ما یک عده هم هستند...این روزها مشغول تعدیلیمد

xa0 اسکندر, از سکّه, افتاد, و سِرِّ زیرِ کلاه را نگفت xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0 xa0xa0xa0xa0xa0نیلبکِ چوپان xa0 نه پاییز دست از خونریزی بر میدارد نه رفتگر از به آتش کشیدنِ برگ و نه شاعر از چاقکردنِ واژهها... xa0 مزهی تلخِ این

xa0 xa0 حادثه, یعنی چشمهات که با اشارهیی ماهِ دلم را xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0 دو نیم میکند! xa0 xa0