در گوشیِ کوچک من

در گوشیِ کوچکِ من

شمارهییست که فکر میکند

شب

فقط یک نام شاعرانهست

                     که خواب ندارد

موهای عروسکی

که صدای خنده در میآورَد

غذا نمیخورَد و

پوستاش

مثلِ برفِ شادی خشک است

خیال میکند

هیچ رستمی کابوس نمیبیند و

هیچ اژدهایی

تابِ بریدنِ خورشید را ندارد

در گوشیِ کوچکِ من

شمارهییست که شعر را دوست ندارد

و باور دارد

همهی شاعران

مردانیاند که فحشهای زنانه میدهند

و نمیدانند

از لباسهای کاغذین

چه بمبهای عارفانهیی در میآید و

خرجِ چنارهای عباسعلی میشود

در گوشیِ کوچکِ من

شمارهییست

که هر روز

خودش را

بار میگذارد...

20/11/1396